تاریخچه پلی اتیلن
زمانی که جهان به راه صنعتی شدن گام نهاد نیاز به ابزاری مقاوم، شکل پذیر، با دوام و ارزان جهت مصارف گوناگون کاملا حس شد چون موادی با این خصوصیات را نمی توان به صورت طبیعی یافت، لذا تلاش های گسترد ه ای برای ساخت موادی این چنین، با ساختار غیر طبیعی در مباحث شیمی آلی آغاز شد. اولین بار کلمه پلیمر توسط شیمیدانی به نام رنالت در سال 1835 میلادی به کار رفت. واژه پلیمر از کلمه یونانی poly به معنی جند و MEROS به معنای واحد یا قسمت به وجود آمده است. اصولا پلیمرها به سه نوع طبیعی، طبیعی اصلاح شده و مصنوعی تقسیم بندی می شوند. پلی پروپلین در سال 1942، پلی بوتیلن در سال 1374 و پلیمر های کریستال ملیع برای ساخت اجزای الکتریکی در سال 1985 رایج گردید.
 

HDPE (پلی اتیلن با دانسیته بالا)


 این پلی اتیلن دارای زنجیرپلیمری بدون شاخه است، بنابراین نیروی مولکولی در بین زنجیره ها بالا و استحکام کششی آن بیشتر از بقیه پلی اتیلن است. برای تولید پلی اتیلن بدون شاخه معمولا از روش پلیمریزاسیون با کاتالیزور زیگلر-ناتا استفاده می شود.
 

MDPE (پلی اتیلن با دانسیته متوسط)


این نوع پلی اتیلن کاربرد فراوانی در تولید انواع لوازم پلاستیکی مورد استفاده در آشپزخانه و صنایع غذایی دارد همچنین در تولید لوله های پلاستیکی و اتصالات لوله کشی معمولا از MDPE استفاده می کنند.
 

LDPE (پلی اتیلن با دانسیته پایین)


این پلی اتیلن دارای زنجیره شاخه دار است، بنابراین زنجیره های LDPE نمی توانند به خوبی با یکدیگر پیوند برقرار کنند و دارای نیروی بین مولکولی ضعیف و استحکام کششی کمتر هستند. این نوع پلی اتیلن معمولا با روش پلیمریزاسیون رادیکالی تولید می شود. از خصوصیات این پلیمر، انعطاف پذیری و امکان تجزیه بوسیله میکرو ارگانیسم ها است.